این روزا به نوبه ی خودش واسم جز سخت ترین روزای زندگیم بود. نه می تونستم اینجا بیام و بنویسم، نه می تونستم اصلاً فکر کنم! اتفاقای زیادی افتاد که یه نمونه از این اتفاقا حذف ترم من بود!! الان شاخ در آوردی؟؟! ها؟! خوب آره دیگه! مجبور بودم. اگر حذف ترم نمی کردم و وارد دوران استیجری می شدم دیگه بهم یک سال مرخصی نمی دادن و به جاش فقط یک ترم مرخصی می تونستم بگیرم. از یه طرف اگر تو همین دوره می موندم نه تنها می تونستم دو ترم  مرخصی رو بگیرم بلکه می تونستم دو ترم دیگه هم تمدیدش کنم. اون چیزی که من بهش احتیاج داشتم زمان بود و استراحت. استرس ها دوباره یقه ام رو گرفته بودن و خیلی شدید بودن. شبا تا صبح نمی تونستم بخوابم و همه اش تو خونه راه می رفتم. راه می رفتم و فکر می کردم به اینکه مسیر زندگیم چی می شه و به کجا می رسه. امیدوارم هیچ کدومتون استرس رو تجربه نکنین. استرسی که به بیماری تبدیل می شه جنون آوره و می تونه تا مرز دیوونگی فکر و خیال ببرتت.

نه می تونستم درسا رو بخونم نه زبان رو. تصمیمم رو گرفتم و واقعاً سخت بود تا عملیش کنم. بابا ناراحت بود، مامان ناراحت بود، همه مخالف بودن اما کسی نمی فهمید که من چی می گم. آقای ف. درکم می کرد و می گفت من با هر تصمیمی که بگیری موافقم. این بود که من حذف ترم رو انتخاب کردم و الان این روزا دارم زبان می خونم.

اما استرسا بالاخره اثر خودش رو گذاشت و جواب آزمایش های هورمونی و اسکن های تیروئیدم خیلی همه رو ترسوند. هورمونام بالا پایین شده و اسکن هم چند تا ندول بزرگ رو تو قسمت راست تیروئید نشون می ده. از همه بالاتر پرولاکتین بود. رفتم بیمارستان و نتایج رو به یکی از استادای جراح نشون دادم که ببینم آیا می گه که تیروئیدت باید جراحی بشه یا نه؟!

خلاصه اینکه آقا نگاه کرد و گفت نه جراحی نمی خواد و با قرص خوب می شه. اما نکته ی بد این بالا بودن پرولاکتینت هستش! تو باید یه ام آر آی از مغزت بگیری که وضعیت هیپوفیز رو بررسی کنیم ببینیم تومور داری یا نه؟!!!

فقط می دونم حالم انقدر منقلب شده بود که نمی تونستم راننگی کنم و تا خونه برگردم. نشسته بودم تو ماشین و همه اش با خودم می گفتم یعنی همین؟! تومور دارم؟!! تموم شد؟!

اصلاً یادم نمیاد چه جوری تا خونه اومدم و به بابا جواب دکتر رو گفتم. فقط می دونم بابا تلفن به دست به همه ی دنیا زنگ زد. ام آر آی، تهران، دکتر غددی که تهران پیشش می رم و خلاصه اینکه ما شبانه راه افتادیم به طرف تهران تا هفت صبح بریم مطب  دکتر!!

هم بابا ناراحت بود هم من. بهش می گفتم ممکنه به خاطر استرس باشه. می دونم که استرس پرولاکتین رو بالا می بره اما جفتمون ترسیده بودیم. اون که همه اش می گفت من می دونم چیزی نیست اما معلوم بود تا مطمئن نشه آروم نمی گیره!!

دکتر نتیجه ی آزمایشارو دید و یه چند دقیقه ای اصلاً حرف نزد! چشمم به دهنش بود که ببینم بالاخره چی می گه؟ هم من هم بابا داشتیم دیوونه می شدیم. تا اینکه گفت چیزیت نیست اما در کل دو تا بیماری داری. یکی این گواتر مولتی ندولر تیروئیدت هستش که نه کم کاره نه پر کار و من سعی می کنم با قرص کنترلش کنم و ببینم که این کیست ها کوچیک می شن یا نه. یکی دیگه پرولاکتینته که اونم با قرص حل می شه.

گفتم : پس آدنوم هیپوفیز...؟!

دکتر گفت : دختر جون اگر پرولاکتین بالای ۲۰۰۰ باشه ما دستور ام آر آی می دیم نه مال تو که ۷۰۰ تاست! اشتباه بهت گفتن!!

از طب که اومدیم بیرون زیر بارون من و بابا دوتایی از خوشحالی به حالت دو راه می رفتیم. خیس خیس شده بودیم اما هر دو سکوت کرده بودیم و آخرش بابا گفت : " اینجاست که فرق بین دو تا دکتر رو می فهمی. یکی که درس خونده و یکی که نخونده. فرق بین دکتر خوب و بد همینه! وقتی بهت می گم دکتر شدن زمانی ارزش داره که دکتر خوبی بشی همینه. اون دکتر بیمارستان با حرفش من و تو رو واسه یه روز تموم بهم ریخت. حرفی که اشتباه بود! "

جدا از قضیه ی درمان من و اینکه قرصام صد و خورده ای خرج برداشت قضیه ی ازدواجم و حرف و حدیثا هنوز هست. حرفایی که فقط اعصاب بهم ریختم رو بدتر از قبل می کنه و باعث میشه کنترلم رو از دست بدم!

روز از قبل از رفتن به تهران و بعد از اینکه از بیمارستان برگشتم دایی زنگ زد که پاشو بیا مطب من می خوام ببینمت. گفتم حتماً نگران شده و می خواد آزمایشام رو ببینه. اما زهی خیال باطل! فحش و بد و بیراه بود که به مدت چند ساعت شنیدم! اینکه خاک بر سرم که می خوام ازدواج کنم و الهی بمیرم چون رشته ام رو از دست دادم و لیاقت نداشتم!!

می گفت : " روزی برسه که همه ی ما آرزوی مرگ تو رو بکنیم. روزی که بهت بگیم خاک تو سرت که نتونستی تو ایران یه پزشک عمومی بشی! مفت خودت رو فروختی و خودت رو گذاشتی به پای هوا و هوس و شهوت!! متاسفم برات و ازت بدم میاد. من اون آدمی رو دوست داشتم که ازدواج نمی کرد و صبح تا شب و شب تا صبح درس می خوند. بی عقل! بی منطق! اون خونواده اصلاً تو رو نمی خوان. خیلی خر و بچه ای که نفهمیدی!! اونا اصلاً به وجود تو اهمیت نمی دن...! "

گفت و گفت و گفت و این شد که من یهو از کوره در رفتم. جوابش رو دادم و واسه همیشه با اون دایی که می شناختم خداحافظی کردم. بهش گفتم :

" من شهوت ران نیستم. اگه بودم چهار سال پاش نمی موندم و به یه نفر راضی نمی شدم. شاید تو خودت یه روز از سر شهوت کاری کرده باشی و دختری رو سر کار گذاشته باشی، اما نباید فکر کنی که همه مثل خودتن و همه مثل شما فکر می کنن!! من حتی اگه خدای نکرده به خاک سیاه هم بشینم نه به شما نه به هیچ کس دیگه ای ربطی نداره که بخواد آرزوی مرگم رو بکنه. پس بیخودی واسه من سخنرانی نکنین چون من تصمیمم رو گرفتم. نه من شهوت رانم نه اون پسری که چهار ساله می شناسمش. کسی رو هم زور نکردم که بیاد خواستگاریم. مگه اصلاً به زوره منه؟! مثلاً چه جوری می تونم زورش کنم، ها؟! از من می ترسه؟! یا خونواده اش از من خوف دارن؟! دایی حرفات از نظر من کاملاً بی منطقه و با منطق من جور در نمیاد. شما وقتی کسی رو ندیدی و نمی شناسی حق نداری در موردش قضاوت بکنی. پس دیگه تمومش کن! "

عصبانی شد و گفت : به من می گی به تو مربوط نیست؟!

من : آره! چون زندگیه منه! خوشبخت یا بدبخت شدنه من به خودم مربوطه!! نه به شما ربطی داره نه حتی به خونواده ام!

دایی شروع کرد به بد دهنی و فحش دادن من که تو نمی فهمی و بچه بازی در آوردی و می خوای زندگیت و خودتو مفت بفروشی به خاطر ازدواج!

گفتم : " اگر حتی اون منو نخواد من این دانشگاه لعنتی رو ول می کنم و می رم. می رم و یه روز برمی گردم و نشونت می دم که اشتباه فکر می کردی و من به هدفم رسیدم. الان که درسم رو ول کردم تازه فهمیدم خیلی بیشتر از گذشته دلم می خواد دکتر بشم!!

خلاصه اینکه با داد و فریاد از هم جدا شدیم و اون لحظه که ازش خداحافظی کردم پیش خودم گفتم بیچاره دخترت! دلم به حالت می سوزه دختر دایی. محکومی که تنها بمونی و هیچ وقت ازدواج نکنی چون پدرت آدم موفقی تو زندگی نبوده. یه پزشک بداخلاق اما دلسوزه که حتی چشم دیدن زنش رو هم نداره! باید راهتو جدا کنی! اگر می خوای زندگی کنی باید راهتو جدا کنی... باید بجنگی... باید به همه ثابت کنی که تو داری درست میگی... اما از من می شنوی این کارو مثل من با سر و صدا نکن! له میشی، خورد میشی، مریض میشی و یه چند سالی از زندگیت می سوزه! اما آخرش حتماً شیرینه! حتماً شیرینه!

الان روزی شیش هفت تا قرص می خورم. به امید اینکه شاید دوباره سلامتیم رو پیدا کنم! شاید دوباره به زندگی برگردم. شاید دوباره بتونم بایستم و به همه نشون بدم که اشتباه می کردن. همین طوری که نشون دادم ما به پای هم موندیم!!

متاسفم واسه همه ی دخترا و پسرای ایرانی! کسایی که محکومن زیر بار زور خونواده های ایرانی و طرز فکرشون باشن. طرز فکری که جامعه بهشون داده. من هیچ وقت نمی ذارم بچه هام تو یه چنین جایی بزرگ بشن و یه چنین دردایی رو بکشن.

می خوای عاشق بشی و مسیری رو بری که تو زندگی خیلی طبیعیه اما هزار سد جلو روت می بینی و هزار دیوار رو سرت می ریزه تا این جسارت تو رو ازت بگیره و له کنه. اونی هم که سد رو می شکنه و از زیر آوار می آد بیرون زخمیه. زخمی و خسته که می خواد فرار کنه! می شه من! فرار کنه و بره و دیگه هیچ وقت برنگرده...!!

پ.ن. ۱ : از همه ی نظراتتون ممنونم. امیدوارم بتونم جبران کنم! از همتون معذرت می خوام.  سر فرصت به وبلاگاتون سر می زنم!

پ.ن. ۲ : آقای پدر می رفتن سلف اساتید و فکر می کرده من می رم سلف دانشجئویان!! دیگه نیم ره بنده ی خدا و می آد غذا می پزه!!